Analiza zjawiska nieszczelności na styku ściana-posadzka
Przecieki występujące na połączeniu ściany fundamentowej z płytą posadzkową lub fundamentową stanowią jeden z najbardziej krytycznych problemów hydroizolacyjnych w budownictwie podziemnym. Miejsce to, określane często jako przerwa robocza lub w określonych projektach jako dylatacja konstrukcyjna, jest szczególnie narażone na penetrację wody gruntowej pod ciśnieniem hydrostatycznym. Zjawisko to objawia się początkowo zawilgoceniem w dolnych partiach ścian, a w skrajnych przypadkach aktywnym wypływem wody do wnętrza obiektu.
W konstrukcjach żelbetowych zachowanie ciągłości uszczelnienia w tym obszarze jest utrudnione ze względu na etapy betonowania. Najpierw wykonywana jest płyta, a dopiero w kolejnym kroku ściany, co naturalnie tworzy płaszczyznę styku dwóch mas betonu. Jeśli system uszczelniający, taki jak np. sznur bentonitowySznur bentonitowy to materiał budowlany wykorzystywany w technologii uszczelniania i uszczelnień w budownictwie, szczególnie przy konstrukcjach podziemnych, jak fundamenty, ściany szczelinowe lub tunele. Składa się z bentonitu - rodzaju gliny o właściwościach higroskopijnych (pochłaniającej wodę) i innych substancji, które umożliwiają utworzenie elastycznego i wodoszczelnego rozwiązania w miejscach, gdzie konieczne jest zabezpieczenie przed wodą. lub taśma wewnętrzna, nie został poprawnie zamontowany lub uległ uszkodzeniu, woda znajduje najkrótszą drogę ujścia właśnie przez to połączenie.
Potencjalne przyczyny powstania nieszczelności
Przyczyny awarii systemów hydroizolacyjnych na styku ściana-posadzka można podzielić na projektowe oraz wykonawcze. Poniżej przedstawiamy najczęstsze czynniki prowadzące do powstania przecieków:
- Błędy wykonawcze podczas betonowania: Niedostateczne zagęszczenie mieszanki betonowej w strefie przyposadzkowej, co prowadzi do powstania raków i pustek powietrznych, przez które swobodnie migruje woda.
- Zanieczyszczenie przerwy roboczej: Pozostawienie resztek szalunkowych, pyłu lub zastoin wody na powierzchni płyty fundamentowej przed wylaniem ścian, co uniemożliwia właściwe związanie się nowej warstwy betonu z podłożem.
- Niewłaściwy dobór technologii uszczelnienia: Zastosowanie materiałów nieodpornych na ruchy dylatacyjne lub osiadanie budynku. W przypadku dylatacji czynnych, sztywne materiały ulegają rozerwaniu.
- Brak ciągłości izolacji zewnętrznej: Przerwanie powłoki hydroizolacyjnej w miejscu przejścia z płaszczyzny poziomej na pionową.
- Uszkodzenia mechaniczne: Przebicie taśm uszczelniających podczas prac zbrojarskich lub montażu szalunków.
Ryzyko związane z zaniechaniem naprawy
Zignorowanie problemu nieszczelności na styku ściany i posadzki prowadzi do szeregu negatywnych konsekwencji, które z czasem generują ogromne koszty remontowe oraz zagrażają bezpieczeństwu konstrukcji:
- Korozja zbrojenia: Stały kontakt stali zbrojeniowej z wodą prowadzi do procesów korozyjnych. Zwiększająca swoją objętość rdza powoduje rozsadzanie betonu od wewnątrz, co drastycznie obniża nośność elementów konstrukcyjnych.
- Degradacja struktury betonu: Wymywanie produktów hydratacji cementu oraz procesy karbonatyzacji osłabiają strukturę materiału.
- Rozwój mikroorganizmów: Utrzymująca się wilgoć sprzyja rozwojowi grzybów i pleśni, co ma bezpośredni, negatywny wpływ na zdrowie użytkowników obiektu oraz estetykę pomieszczeń.
- Zalanie mienia: W przypadku garaży podziemnych lub magazynów, niekontrolowane przecieki mogą prowadzić do zniszczenia zaparkowanych pojazdów, instalacji elektrycznych oraz składowanych towarów.
System MAXFLEX® TPER jako rozwiązanie problemu
W sytuacjach, gdy tradycyjne metody zawiodły lub gdy mamy do czynienia z dylatacjami o dużym zakresie pracy, optymalnym rozwiązaniem jest zastosowanie zaawansowanego systemu MAXFLEX® TPER. Jest to elastyczna taśma na bazie elastomeru termoplastycznego (TPE), która zapewnia wysoką odporność chemiczną i mechaniczną.
Porównanie metod uszczelniania przerw i dylatacji
Charakterystyka techniczna MAXFLEX® TPER
System ten składa się z taśmy elastomerowej oraz odpowiedniego kleju epoksydowego, który zapewnia doskonałą przyczepność do betonu. Dzięki swojej budowie, MAXFLEX® TPER tworzy nieprzepuszczalną barierę dla wody, zachowując jednocześnie zdolność do przenoszenia odkształceń termicznych i konstrukcyjnych w trzech płaszczyznach.
FAQ - Najczęściej zadawane pytania
Czy taśmę MAXFLEX® TPER można stosować na mokre podłoże?
Podłoże pod montaż taśmy powinno być suche lub matowo-wilgotne, jednak bez zastoin wody. Kluczowe jest użycie dedykowanego kleju epoksydowego, który pozwala na aplikację w określonych warunkach wilgotnościowych, zapewniając pełną przyczepność.
Jaka jest przewaga systemu MAXFLEX® TPER nad zwykłą taśmą PVC?
MAXFLEX® TPER charakteryzuje się znacznie wyższą elastycznością powrotną oraz odpornością na starzenie i czynniki chemiczne. W przeciwieństwie do taśm PVC, TPER zachowuje swoje właściwości w szerokim zakresie temperatur i jest łatwiejszy w łączeniu (zgrzewanie gorącym powietrzem).
Czy system ten nadaje się do uszczelniania dylatacji w zbiornikach na wodę pitną?
Tak, taśmy elastomerowe typu TPER są często dopuszczone do kontaktu z wodą przeznaczoną do spożycia, co czyni je idealnym rozwiązaniem w infrastrukturze wodociągowej i oczyszczalniach ścieków.
Co zrobić, jeśli przeciek jest aktywny i woda wypływa pod ciśnieniem?
Przed aplikacją systemu MAXFLEX® TPER należy najpierw zatamować aktywny wyciek za pomocą cementów szybkosprawnych (tzw. tamponaż) lub iniekcji żywicznej. Taśmę montujemy na przygotowane, ustabilizowane podłoże.
Jakiej szerokości taśmę MAXFLEX® TPER należy wybrać?
Dobór szerokości taśmy zależy od przewidywanej szerokości szczeliny dylatacyjnej oraz planowanego zakresu ruchów konstrukcji. Standardowo przyjmuje się zasadę, że szerokość strefy klejenia po obu stronach szczeliny powinna wynosić minimum 10 cm.